به گزارش مشرق، روزنامه کیهان در ستون خبر ویژه خود نوشت:

روحانی در دیدار جمعی از مدیران دولت‌های یازدهم و دوازدهم گفت: «- اینکه آقای ترامپ افکارش چگونه است یا نتانیاهو چگونه است، دلیل نمی‌شود. مگر در سال ۹۷ و ۹۸ همین نتانیاهو و ترامپ نبودند؟ ما در ۹۸ سه‌بار رفتیم تا مرز جنگ. اگر تلاش نمی‌شد شاید وارد یک جنگ ناخواسته می‌شدیم. متأسفانه در سال جاری وارد شرایطی شدیم که به جمهوری اسلامی ایران حمله شد. این را باید آسیب‌شناسی کنیم، نه اینکه فقط بگوییم دیوانگی کردند. مگر همین‌ها نبودند قبلاً؟! ما ۴ سال ترامپ اول را از سر گذراندیم، با مشکلات فراوان. به ‌هر حال، یک جوری تخاصم را مدیریت کردیم. اگر هم با کشوری تخاصم داریم، این تخاصم را باید مدیریت کرد. نباید بگوییم که هیچ راهی برای کاهش تنش وجود ندارد.

- ما بعد از جنگ ۱۲روزه در یک امر مهم به ملت ایران بدهکار شدیم و باید پاسخ می‌دادیم. پاسخ به این نیست که بیاییم زبانی تشکر کنیم. مردم در دهه ۷۰، در دهه ۸۰، در دهه ۹۰ همواره مطالبات و درخواست‌هایی داشتند. این یک نارضایتی و اعتراضی است که به صورت مزمن باقی‌مانده و مردم را به اینجا رسانده است.

- مردم که از روز اول به خیابان نمی‌آیند داد بزنند. مسیرهای دیگری را قبلاً طی می‌کنند. وقتی نگران می‌شوند، از همان موقع حاکمیت باید رفع نگرانی کند، قبل از اینکه به خیابان بیایند.

- اگر در خیابان عده‌ای خشونت کردند، چه کسانی هستند؟ در فضای جمهوری اسلامی، پای این صداوسیما، در مدارس و دانشگاه خودمان بزرگ شدند. پای منبرهای خودمان.

- مردم یک‌سری درخواست‌هایی دارند و نیاز هست که با یک اصلاح بزرگ به مردم پاسخ بدهیم، نه با اصلاح کوچک. با یک تغییر بزرگ و نه تغییرات جزئی. البته معیشت اصل است و باید حل کنیم، خیلی هم مهم است. امنیت مردم بسیار مهم است، اما رضایت مردم چیز دیگری است.

- بعد از ۴۷ سال انقلاب، اگر یک نفر امروز در جمهوری اسلامی ایران امیدش به بیگانه باشد، ما باید شب از ناراحتی و غصه آن نتوانیم بخوابیم؛ حتی یک نفر، حالا آن یک نفر را هرچه شما می‌خواهید اسمش را بگذارید، این خوب است برای ما؟ این‌ها همه تربیت‌شده در جمهوری اسلامی هستند، چرا گذاشتیم جوان به این روز برسد؟

- ما در برابر قدرت بیگانه، با وحدت می‌توانیم بایستیم و این فقط به این است که در برابر مردم تسلیم باشیم. دست برداریم از لجبازی. لجبازی جواب نمی‌دهد».

درباره این سخنان گفتنی است که مشکل اساسی آقای روحانی در ضعف حافظه و علاقه وافر وی به فراموشی واقعیت‌ها و ارائه روایت‌های تحریف شده است. اولا مدیریت هشت‌ساله وی و برخی مدیرانش، علت عمده در بی‌اعتماد کردن و ناراضی کردن مردم است، چنان که طبق نظرسنجی‌های دولتی، محبوبیت وی در سال‌های پایانی ریاستش، به زیر ۶درصد رسیده بود. خلاف‌گویی، وعده‌های دروغین و نشان‌دادن سراب به عنوان راه‌حل، منفی کردن رشد اقتصادی در معدل هشت‌ساله، تحمیل رکورد تورمی ۴۵درصدی، تعطیلی هشت‌هزار کارخانه، و تزریق حس ناتوانی و فشلی، شبیخون بنزینی در سال ۹۸ و جرئت دادن به دشمن برای ترور سردار سلیمانی پس از آن فتنه بنزینی، غرق‌کردن مردم در بحران کرونا با دروغ «واکسن، سوهان قم نیست و بدون برجام و FATF نمی‌توانیم واکسن وارد کنیم» و گذاشتن روزانه ۷۰۰ قربانی کرونا روی دست مردم، تنها گوشه‌ای از کارنامه نکبت‌بار کسی است که اکنون به موازات گستاخی دشمنان شرور و سرشکسته ملت ایران، ادای مدیران دارای نبوغ و درایت را در می‌آورد!

او در حالی از مدیریت بحران و تنش می‌گوید که هم برنامه هسته‌ای و پیشرفت‌های اقتصادی و توسعه‌ای را بر باد داد، هم کشور را تا لبه آشوب و جنگ پیش برد و هزینه‌های امنیتی بزرگی را به کشور تحمیل کرد و هم دولت را با خزانه خالی (ناتوان از پرداخت حقوق کارکنان در مرداد ۱۴۰۰) تحویل شهید رئیسی داد. ضمنا زمانی اذعان کرد که طرف غربی، دیکته‌نویسی‌های شخص وی را بدلی از جنگ پر هزینه و بی‌سرانجام یافته بودند!

آقای روحانی، در عین حال می‌داند دولت فعلی براساس نسخه معیوب مدعیان اعتدال و اصلاحات، در حال مدیریت تنش و مذاکرات با ترامپ بود که مورد خیانت و حمله قرار گرفت. علت هم در ادبیات معیوب نسخه‌نویسان (ناچارنمایی کشور به مذاکره و حواله حل مشکلات اقتصادی به مذاکره با ترامپ) بود.اما اعتراض و اغتشاش. اعتراض اقتصادی، معلول رویکرد بی‌عملی و امید واهی به توافق در دهه گذشته است که کشور را از چهره‌جویی مستقل و رشد اقتصادی باز داشت. اما اغتشاشگران، از ابتدا مامور بودند به بهانه اعتراض، به کام آشوب و ویرانی ببرند. آنها برانگیختگان دولت‌های غربی بودند که از سوی مدعیان اعتدال و اصلاحات به عنوان طرف شراکت و تعامل جا زده می‌شدند. و البته در برابر عظمت ملتی که در ۲۲ دی‌ماه به خیابان آمدند و آرزوهای ترامپ و نتانیاهو را زیر پا گذاشتند، عددی محسوب نمی‌شوند. با این همه، آقای روحانی دانسته یا ندانسته، اغتشاشگران و اشرار را با ملت بزرگ ایران خلط می‌کند و با ادبیات غلط وی، احتمالا باید حضرت نوح را به خاطر انحراف پسرش یا حضرت موسی و عیسی و پیامبر عظیم‌الشان اسلام (صلوات‌الله‌علیهم‌اجمعین) را به خاطر عدم هدایت برخی مردم روزگارشان، سرزنش کرد! در عین حال، امثال روحانی و برخی مدعیان اعتدال و اصلاحات، متهم اول ناراضی کردن و ناامید کردن مردم بوده‌اند و در این موضوع باید پاسخگو باشند، نه طلبکار.